Rasizm

Teorie, które społeczne zachowanie się jednostek i zbiorowosci ludzkich tłumaczyły przez rasę, dziedziczenie, selekcję, należały do kierunku rasowo-antropologicznego. Rasizm znany był już dawniej, jednakże dopiero teraz - własnie dzięki rozwojowi socjologii jako nauki - został podniesiony do rangi waznej doktryny politycznej i społecznej. Główne tezy rasizmu można sprowadzić do 3 następujacych stwierdzeń:

1) istnieja rasy wyższe, obdarzone wybitnymi zdolnościami kulturotwórczymi i dzięki temu powołane do funkcji władczych, organizatorskich, oraz rasy niższe - psychicznie niedorozwiniete i zdegenerowane

2) róznice psychiczne między rasami sa wrodzone, zdeterminowane genetycznie, podobnie jak róznice w barwie skóry i innych cechach fizycznych

3) krzyzowanie się ras jest na ogół szkodliwe, w interesie kultury leży, by rasy wyższe utrzymywały czystośc krwi

Społeczna podstawa wzrastającej popularności rasizmu to przede wszystkim: etnocentryzm, nacjonalizm, szowinizm oraz postepy polityki imperializmu.

Twórca nowożytnej teorii społeczeństwa opartej na koncepcji ras był francuski arystokrata, Artur hr. Gabineau. Pragnął on „odkryć” coś, co było chemia ras, geologią moralną rasizmu. Rozwój społeczeństwa zależy od czystości rasy i jego wrodzonych zdolności. Już w zamierzchłej przeszłości nastapił podział ludzkości na trzy podstawowe rasy: białą, czarną i żółtą. Podział ten wszakże nie był nastepstwem wyłączenia róznic w barwie skóry. Z trzech podstawowych ras, tylko rasa biała uczestniczyła w przeszłości jako czynnik tworzący wysokie formy kultury i politycznej dojrzałości. Gabineau jako pierwszy skonstrułował, że historia jest historią mieszania się mas.