Nazizm

W nazistowskich Niemczech pozostała w mocy znaczna część ustaw poprzednio obowiązujących : zmieniono tylko niektóre artykuły i dokonano korektur, np. w prawie pracy czy małżeńskim. Nie uchwalono nowej konstytucji, choć dokonano znacznych jej zmian.

Nauka prawa pragnęła przede wszystkim rozprawić się z rdzą państwa prawnego. Dwie kwestie były tutaj istotne: zagadnienie źródeł teorii i zagadnienie wywadru prawa. Prawu pozytywnemu, rozumianemu jako prawa zawarte w ustawach zaczęto przeciwstawiać konkretny porządek prawny, który w gruncie rzeczy jest „życiem narodu”. Głoszono program nowej nauki prawa, która miała zrywać z formalizmem i liberalizmem, a także z prymatem praw i wolnosci jednostki. Reihard Hohn powiadał, że nie ma praw , które przysługiwałyby jednosce ze względu na nią samą.

Drugim elementem - również nader chetnie eksponowanym przez rzeczników nowej nauki prawa - była koncepcja prawa jako decyzji politycznej. W gruncie rzeczy kto ma władzę ten tworzy prawo. A władze ma ten kto uosabia naród, całośc i jednośc społeczeństwa. Taka osobą był Adolf Hitler. A zatem wola wodza była prawem, nawet jeśli wyrażona została w nieformalny sposób. Nie zastanawiano się nad sprawdzeniem, czy wola wodza odpowiada „zarówno odczuciu społecznemu czy narodowemu”. Jedyna zasadą jaką Hitler gotów byłby uznać za prawo, było „prawo” silniejszego. Trudno się nawet dziwic, że Hitler z najwyższą pogardą traktował prawników, zapowiadając, iż kiedy skonczy się wojna wcale nie będzie ich potrzebował. Sami prawnicy i także teoretycy prawa tworzyli koncepcje prawne coraz bardziej serwilistyczne.